Archief van
Categorie: Prive

Een Burn Out, wat heeft het mij gebracht?

Een Burn Out, wat heeft het mij gebracht?

Februari 2017, inmiddels 2 jaar geleden, het moment dat bij mij letterlijk de lamp uit ging. Na een hectische periode van een aantal maanden waarin ik heel veel gewerkt heb als service/commissioning engineer ben ik bij thuiskomst volledig ingestort. De 2 weken vakantie die ik naderhand had heb ik alleen maar geslapen en ziek thuis geweest. Een burn out noemen ze dat ook wel, maar in mijn geval iets complexer. Jezelf jarenlang opzij zetten voor een ander, continue in spanning leven en in een zelfbeschermingsmodus overleven, geen veilig thuis hebben, jezelf gewoon verwaarlozen en niet luisteren naar je lichaam en in mijn geval je heil zoeken in extremen. Auto’s en autosport en met name vluchten in het werk, heel veel werken. Vanaf mijn 15e de schoolweek en weekend baantjes, vanaf mijn 21e een gewone baan, avondschool en weekendwerk. Dat weekendwerk heb ik na mijn 22e wel stopgezet maar qua werken ben ik alleen maar meer gaan doen en heel snel gegroeid, te snel misschien wel.

Zodoende, 2 jaar geleden ging de lamp uit, maar wat heeft het mij gebracht?

Na een moeilijke jeugd, van ene hulpverlening naar de andere, GGZ, Jeugdzorg, Riagg, huisarts, psychologen, gezinstherapie, hulp en begeleiding op school heb ik nu eindelijk hulp waar ik wat aan heb. Een therapeut die door mij heen kan prikken, en waar ik ook zo ver voor was om mijn eigen open te stellen. Nu, 1,5 jaar wekelijks gedragstherapie verder, een jaar lang EMDR (traumatherapie) begin ik langzaam op te kruipen. Alle stoornissen, angsten, problemen die ik heb ontwikkeld door de jaren heen heeft nu een mooi naampje, PTSS. Iets wat ik altijd bij mij zal dragen en iets waar ik altijd mee zal moeten leven, maar wel iets wat mij een heel stuk sterker heeft gemaakt.

Hierdoor heb ik ook de beslissing genomen om een andere functie aan te gaan op het werk, iets wat beter bij mij past dan het zelf ingevulde plaatje als test engineer. Iets waar ik wel goed in was, maar mijn negatieve eigenschappen teveel versterkte. Maar het meest belangrijke is dat ik mijzelf heb leren kennen, en dat ik mij inmiddels open kan stellen voor anderen. Het blijft nog steeds lastig als het te dichtbij komt of als het te pijnlijk wordt, maar beetje bij beetje leer ik daarmee om te gaan en niet direct die muur weer op te trekken. Ik ben heel erg goed in mensen van mij af houden, contact afhouden en mijzelf terugtrekken en afsluiten van de wereld. Nogmaals dat is erg lastig en ‘mijzelf’ zijn kost zoveel energie, iets wat ik ook steeds meer moet leren doseren. Maar dit heeft mij nu de afgelopen tijd al zoveel gebracht. Weer kunnen genieten van de kleine dingen, de rust in mijzelf, contact met de wereld om mij heen, en het besef dat ik weer leef.

Ik raad het niemand aan, maar voor mij is het een goede wake up call geweest en een schop die ik nodig had om te komen waar ik nu sta, en waar ik naar toe wil. En zoals mijn therapeut het zo mooi omschreef, “de pijn van je vader, het gemist van je moeder”.

Leven met PTSS, het delen ervan

Leven met PTSS, het delen ervan

Het moeilijke aan PTSS is het delen, of eigenlijk is dat iets wat onmogelijk is. Bijna niemand kan er wat mee, weet er iets van, staat er open voor of snapt het. Het is ook een vrij onbekend iets en iets wat vaak meer in verband wordt gebracht met militairen en een oorlogsverleden. De opmerkingen zijn vaak niet meer dan ‘o wat erg’ en ‘wat heb jij veel meegemaakt’, en zoals ik al eerder schreef creëert dat vaak meer afstand tot zelfs mensen die je niet meer terug ziet. Je krijgt vaak verwijten over dat je de ene dag depressie bent, de andere dag weer super vrolijk en energiek, en de dag erop totaal afwezig bent of geprikkeld. Dus vaak is het beter om er maar niet over te beginnen en proberen dat masker maar voor te blijven houden. Zo heb ik het jarenlang vol kunnen houden. Behalve bij dierbaren of familie, zeker als je uiteindelijk een diagnose krijgt. Dat laatste is bij mij niet zo moeilijk, daar heb ik toch geen contact meer mee, behalve dan met mijn moeder en broertje.

En dan komen we direct op het moeilijkste uit wat er is, je moeder moeten vertellen dat je niet de zoon gaat zijn die zij misschien gewild of verwacht had en je niet het leven gaat lijden zoals iedereen om je heen. Dat is nog erger dan afgaan tijdens een presentatie op school voor een volle aula… Gelukkig viel het reuze mee en pakte ze het onwijs positief op.

Maar als je dan zoals mijn moeder en een enkele goeie vriend iemand hebt die er voor open staat, af en toe naar je verhaal luistert (en dat is vaak al genoeg) dan helpt dat enorm. Dat verlicht de last een beetje en kun je weer een klein beetje adem halen. Geen vooroordelen, slechte adviezen of opmerkingen hoe zielig je bent.

Leven met PTSS, jeugdtrauma

Leven met PTSS, jeugdtrauma

Eens iets heel anders, iets persoonlijks. Deze website is meer als een soort show off van nieuwe dingen, mijn hobby’s, het perfecte plaatje, het plaatje waarin ik ben opgegroeid en waar ik nu de vruchten van pluk. Ik schrijf dit niet voor erkenning, of om de zielige jongen uit te hangen, maar om een stukje begrip en om het bespreekbaar te maken en van mij af te schrijven.

Ik ben Johan Hogervorst, 28 jaar oud, en ik leef met PTSS, post traumatisch stress syndroom, een jeugdtrauma. Het resultaat van 24 jaar jeugd en mislukte hulp. Jeugd waarin je constant onder spanning leefde en je moest afschermen en een bunker om je heen moest bouwen om te overleven. Niet lichamelijk mishandeld, maar wel psychisch, en dat is veel erger.

Lees Meer Lees Meer