Yamaha MT10 review

Yamaha MT10 review

Afgelopen weekend had ik de kans om met een Yamaha MT10 op pad te gaan, dit was toch nog wel een grote wens van mij. Een vriend van mij heeft er een en aangezien mijn motor alweer even voor reparatie stond in de garage, met name wachten op onderdelen, bood hij afgelopen weekend zijn motor aan.

Zodoende die zaterdagochtend mij af laten zetten bij hem om de MT10 op te laten halen. Na even een bak koffie en een korte uitleg over alle knopjes en instellingen bagage erop geknoopt (ideaal die zijkoffers!) de rit richting Limburg gestart.

De eerste start was indrukwekkend, met het omdraaien van de sleutel wordt je begroet door een prachtig en duidelijk LCD scherm, en met het indrukken van de startknop wordt je begroet door het luid stampen van het R1 blok onder je versterkt door een Akrapovic versterker. Met het met ferme kracht indrukken van de eerste versnelling is het duidelijk, dit is serieus speelgoed wat met overtuiging bereden moet worden.



Rustig de eerste meters, wennen aan alles, een gevoel krijgen met de motor. Houding is wennen, dat brede stuur, brede comfortzadel, zeker omdat ik alweer wat jaren een supersport ben gewend. Eerst eens rustig naar Schijndel, een bakkie doen bij mijn motorzaak.

Al heel snel is duidelijk dat je deze motor niet rustig moet berijden en als je twijfelt of onzeker bent dan reageert ie onrustig. Hij heeft vertrouwen en zekerheid nodig, een rijder met overtuiging. Weinig gas, rustig rijden, onder de 4000 toeren is die rauw, nukkig en heeft ie geen zin in, en dat laat ie merken. Hij doet het allemaal wel netjes maar hij zit je dan al continue te kietelen van joh kom eens op en geef eens af. Zodra je de knop omzet, het gas erop houdt, wat hoger in de toeren rijdt en actief met hem speelt dan transformeert ie helemaal en is die in zijn element.

Mooi ook met dat Transformer neusje en heel duidelijk te zien is dat dit ook echt in alles gewoon een supersport is. Het frame, de vering, de velgen, alleen dan zonder de R1 kuipen.

En dan begon de route, eerst door wat dorpjes en wat 80 wegen, rustig aan waarbij je al snel erachter komt dat de eerste versnelling de tweede versnelling is bij mijn motor, de 4e is echt een overdrive en de 5 en 6 is een dure optie. :P Vering is super, hard, veel gevoel en vertrouwen maar niet stuiterig, hij filtert nog een hoop weg. Bij de eerste de beste rotondes begin je heel rustig, en hoe meer snelheid je houdt hoe strakker en soepeler je deze kan nemen, wat een fun!

Langzamerhand komen we op de snellere wegen binnendoor richting Duitsland, met de daarbij horende snelheden. Rotondes gaan makkelijk heel hard, bochten gaan snaarstrak, je kijkt ergens heen en je zit er al. Beweeg je mee met de motor? Direct respons, super! Een heel stuk scherper insturend dat de Gixxer, waar die wat beheersder/gemoedelijker is en netjes zijn lijn volgt kun je met deze echt snaarstrak rijden. Al vrij snel kom ik er ook achter dat ik niet op een supersport rijd nadat de punt van mijn laars even het asfalt raakt, oja! Rotonde af in zijn 2, rustig opbouwend gas erop en met 3 kwart gas afgeschoten worden. Want ja, zo indrukwekkend, dat vol gas duurt nog wel even. Vanaf 10k rpm ergens begint er een lampje te knipperen en tik ik met overtuiging het pookje omhoog, de quickshifter schakelt feilloos en snel door naar de volgende versnelling en het afschieten gaat onverminderd door. In een kort moment komt mijn blik langs de teller en besluit ik rustig het gas te lossen en even op adem komen, waarop ik het voorwiel de grond weer voel raken.


Duidelijk dat dit niet je BFF gaat worden maar die ene vriend die je altijd uitlokt en gekke dingen laat doen, die je altijd in problemen brengt. Want ja, deze gaat je vroeg of laat een keer je rijbewijs kosten.

Dag 2

, met een frisse kop beginnen we aan de dag, vroeg, want de middag voorspelt niet heel veel goeds qua weer. We ontwaken het beest uit Japan en vrolijk begint het R1 blok weer te stampen onder mij. Direct is het gevoel weer terug en is het duidelijk dat we vriendjes zijn!

Rustig de wijk uit, ofja rustig, die Akrapovic maakt op zondagochtend 8 uur in Limburg toch best wel indruk. Maar goed, in zijn 1 rustig 4500 toeren zo tegen de 50 om niet gelijk de aso te zijn de wijk uit en Duitsland in, benzine! Want ja, dat lust ie wel. Hij drinkt meer dan een matroos op verlof. Eerste dag viel mee, 160km en 13 liter vond ik serieus netjes de reviews kennende.

Dus, warm gereden, vers hoog octaan sap erin, tevreden brommend komen we op de 100 wegen uit, beetje spelen, wat een genot. Paar mooie bochten, mouwen opstropen, ervoor gaan zitten en hoe beter je je best doet hoe meer vertrouwen je krijgt. Eindelijk het gevoel ik hem een beetje kan temmen en ermee kan spelen!

Er zijn zat motoren die best wel vlot of gewoon snel zijn, de Gixxer is ook niet echt tam, maar dit? Normaal kijk je een 10-20 meter voor je en wordt je op hogere toeren aardig afgeschoten, nu moet je echt 50 meter voor je kijken en vanaf 0 heb je een bak koppel ter beschikking.


Ik besluit een auto in te halen die zich voor mij opdoemt, een die met een gangetje van 70 voortsukkelt. Ik geef in zijn 2 gas en voel het beest onder mij loskomen met een brul van genot. Het supersport DNA zit er ook duidelijk in, het bewegen onder je met een voorwiel die ergens richting de horizon wijst en dat voorover moeten gaan liggen hangend in een richting die je wilt of nodig acht met een teller die al heel snel richting een andere dimensie wijst. Holy mozes fuckballs!


Na nog heel veel mooie bochtjes en wegen dichter bij huis besluit ik dat het goed genoeg is geweest, even ergens gestopt om uit te rusten, bewolking komt rap opzetten, ik ga hem eens thuis brengen na een fantastisch weekend en een prachtige ervaring rijker!

Reageren is niet mogelijk.