Leven met PTSS, dagelijks

Leven met PTSS, dagelijks

Gister schreef ik met name over een stuk van mijn geschiedenis en voor een gedeelte wat PTSS met mij doet. Beperkt en beïnvloed dit mijn leven, en hoe dan? Nou behoorlijk, maar het wisselt en zeker met de klachten die ik heb.

Soms heb ik dagen dat ik totaal niet mijn bed uit kan komen en de grootste moeite heb om er ook maar een beetje iets positiefs uit te halen, maar vaker lukt dat niet eens. De echt slechte dagen zijn dan ook gitzwart, een zwaar hoofd, niks lukt, concentreren is moeilijk en eigenlijk komt er niks uit mijn handen. Dat zijn dagen dat ik liever op bed blijf liggen of op de bank. Teruggetrokken in mijn eigen wereldje, zonder prikkels van buitenaf.

Die prikkels van buitenaf, is en blijft een lastig ding. Bepaalde situaties of mensen kunnen dingen triggeren waardoor ik meestal dichtsla, of zoals de laatste tijd snel emotioneel wordt. Vaak kan ik ook enorm sarcastisch of sadistisch uit de hoek komen met opmerkingen. Voorbeeld van situaties is zoals eind vorig jaar de kerstborrel. Ik was al moe maar ik ben toch gegaan voor de gezelligheid, maar als snel moest ik daar weg. De warmte, de drukte aan mensen, drukte qua praten, harde muziek, dat gaf een soort angst en een drang om te vluchten dat ik eigenlijk niet meer normaal kan functioneren. Ik moet dan weg, liefst naar huis of ergens de natuur in, alleen, even tot mijzelf komen.

Maar soms kan ik het ook wel hebben. Wat daar het belangrijkste in is, is de rust en regelmaat. Als ik mijn rust heb, kan ik (vaak) best wel wat hebben. Met werken hetzelfde, als je mij mijn ding laat doen dan komt het allemaal wel goed, maar als ik een slechte dag heb en je gaat druk op mijn uitoefenen dan raak ik de weg kwijt en wordt het een grote teringzooi, ook in mijn hoofd.

Werken gaat, is vermoeiend en vaak zat dat ik na het eten op de bank in slaap val, gewoon helemaal gesloopt van alle indrukken van de dag. Maar gek genoeg is het wel iets wat mij op dreef houd, het geeft mij structuur en iets te doen. Toch eruit gaan, doorzetten en er wat van proberen te maken. Meestal gaat dat best goed.

Maar, de andere kant is dat het niet altijd zo negatief is, er zijn ook dagen dat ik mij onoverwinnelijk voel, met een moordend tempo kan werken, alles weer lukt, mijn (korte termijn)geheugen het weer doet, en ik enorm veel gedaan krijg. De 200% dagen. Nadeel is wel dat ik de dag of zoals laatst de week erna helemaal naar de klote ben, dan heb ik zelfs overdag’s moeite om wakker te blijven en concentreren is er helemaal niet meer bij. Dat duurt echt dagen eer dat weer een beetje is bijgetrokken. De ‘gemiddelde’ dagen heb ik een stuk minder de laatste tijd.

Maar zo door de jaren heen is alles wel steeds zwaarder geworden. In het begin, en dan praat ik over 5-6 jaar geleden na mijn depressieve periodes, dan heb je we eens een slechte dag of sneuvelt er wel eens iets uit frustratie/emoties, maar over het algemeen zijn bijvoorbeeld de zomermaanden goed te doen. Alleen die stenen worden langzaam rotsblokken, of inmiddels graniet. En dan geen rugzak vol maar in mijn geval een aanhanger vol.

Nu in de zomer heb ik ook behoorlijk slechte periodes, dagen dat het mij echt moeite kost om iets gedaan te krijgen. Het is ieder dag een enorm gevecht, gelukkig zijn er wat trucjes voor. Structuur en regelmaat en iets moeten doen helpt mij iig enorm, ook de reden dat ik in de weekenden vaak nooit thuis ben en onderweg of logeren bij mensen. Een ander gevaar bij mij is piekeren, ik ben een denker en met dat piekeren raak ik in een enorme vicieuze cirkel. Iets wat mij helpt om mijn koppie af te leiden is puzzelen, gewoon een avond Sudoku’s maken en vaak val ik snel zat rustig in slaap. Beter dan piekeren en helemaal niet meer in slaap komen of tot 2-3 uur wakker liggen.

En wat voor mij enorm helpt, is het van mij af schrijven. Over gevoelens praten kan ik bijna niet, maar schrijven dat gaat voor mij het beste. Ik hoop hiermee dan ook dat ik hiermee mensen kan bereiken en kan laten inzien wat PTSS nu is en met mensen doet. En al bereik ik er maar een iemand mee, die die dingen herkent en daarmee hulp kan gaan zoeken, dan heb ik mijn doel al bereikt. Ik heb 1/3e deel van mijn leven verloren aan een traumatische jeugd en PTSS, als ik de rest van mijn leven een mooie tijd kan hebben, en ik kan dit iemand anders hiermee ook bezorgen, dan is dat prachtig.

Reageren is niet mogelijk.