Leven met PTSS, jeugdtrauma

Leven met PTSS, jeugdtrauma

Eens iets heel anders, iets persoonlijks. Deze website is meer als een soort show off van nieuwe dingen, mijn hobby’s, het perfecte plaatje, het plaatje waarin ik ben opgegroeid en waar ik nu de vruchten van pluk. Ik schrijf dit niet voor erkenning, of om de zielige jongen uit te hangen, maar om een stukje begrip en om het bespreekbaar te maken en van mij af te schrijven.

Ik ben Johan Hogervorst, 28 jaar oud, en ik leef met PTSS, post traumatisch stress syndroom, een jeugdtrauma. Het resultaat van 24 jaar jeugd en mislukte hulp. Jeugd waarin je constant onder spanning leefde en je moest afschermen en een bunker om je heen moest bouwen om te overleven. Niet lichamelijk mishandeld, maar wel psychisch, en dat is veel erger.

Mijn vader was een rasechte narcist, opgegroeid als oudste zoon in een groot gezin met de nodige problemen en spanningen, een moeder die geen controle had over het gezin en losse handen had, een familie met de nodige problemen en probleemgevallen, mishandelingen, incest, iets wat hem heeft gemaakt zoals die is, maar niet wilde zijn. Iemand die kinderen wilde, maar er niet voor ze kon zijn, er niet trots op kon zijn en alleen maar met zijn eigen bezig was.

Mam was iemand met de nodige gezondheidsproblemen, een incestverleden, manische depressiviteit, maar wel iemand die ondanks al haar problemen toch altijd voor mij en mijn broertje heeft geknokt, zonder haar had ik hier niet meer gezeten. Sterker nog, de zoon van een jeugdvriendin van mam die in dezelfde situatie zat heeft er op jonge leeftijd een einde aan gemaakt. Mijn zwarte kant, mijn moeilijke kant wat mijn grootste gevaarlijke kant is, is tevens mijn grootste sterkte, iets wat mij overeind heeft gehouden.

Hulpinstanties vonden dat er niks met mij aan de hand was, jeugdzorg, ggz, noem het maar op. Nee aan het kind lag het niet. Die teruggetrokken stille jongen die geen contact zocht was niet gek. Een jongen die al heel snel geestelijk 10 jaar vooruit was op alles en iedereen, maar emotioneel zich afsloot en niet ontwikkeld heeft. Later kwam het stukje autisme langs, omdat ik raakvlakken had met name op sociaal gedrag, maar de begeleidster van toen heeft het nooit af kunnen maken. Ik zat in mijn pubertijd, en er was nog zoveel te winnen.

Helaas, de ergste oorlogsjaren moesten nog komen. Een vader die steeds minder grip op het gezin kreeg, steeds dieper wegzonk in zijn negatieve gedachtes en gedragingen, meer er meer naar buiten toetrok met contact met andere vrouwen. Ik werd steeds ouder, sterker, mentaal maar ook fysiek, en ik nam het steeds meer op voor mijn moeder en broertje. Wat het thuis niet makkelijker maakte, tot op het laatste rondvliegende flessen ketchup en dat het bij mij op zwart ging en hij er een gekneusde kaak aan overhield aan toe.

Maar het plaatje naar buiten toe van het perfecte gezin, om de paar jaar een nieuwe auto, dik huis, vakanties dat hield hij wel in stand, niemand mocht er maar iets van merken.

Tot het laatste jaar, ik werd 23, hield weer een BBQ voor mijn verjaardag maar geen van mijn vrienden/klasgenoten/collega’s wilden of durfden langs te komen, het jaar ervoor had iedereen wel genoeg gemerkt. Een week later mocht ik het huis uit… En toen ik uit de weg was, mocht mijn moeder ook vertrekken. Een vechtscheiding volgde die zijn weerga niet kent waarin je moeder letterlijk de garage uitgeslagen wordt. Iemand waar je 27 jaar mee bent, die je financieel, emotioneel helemaal kapot maakt, samen met een vriendin je eigen kinderen probeert op te stoken tegen je eigen moeder, en het jaar erop in januari in het oude huis een nieuw gezin met een nieuw vrouw hebben zitten, waar je ook nog eens in dat zelfde jaar mee gaat trouwen.

Tot op het laatste moment van de scheiding heeft hij nog geprobeerd controle uit te voeren door achter haar adres te komen en op ons in te praten, en op allerlaatste heeft hij mij geprobeerd te pakken op het enige wat ik nog had en mij dierbaar was, mijn toen na de scheiding net gekochte auto, tot 2x toe laten openkrassen door zijn lieftallige nieuwe zoons. Blijven proberen met brieven schrijven en alles naderhand, verhalen naar de buitenwereld, etc.

Na juni 2013 en dat ik met 1000 euro op mijn eigen kwam te zitten heb ik alles wat ik nu heb opgebouwd, een eigen huis, nieuw auto, motor, motorvakanties, etc, en qua werk hetzelfde. Eigenlijk had ik alles wat mijn hartje begeerde, maar ik kon niet genieten van de dingen, ik had geen rem, kon niet trots zijn op mijzelf en ik zocht mijn uitweg in de extremen. Dat heb ik met motorrijden en circuitrijden gedaan, maar ook qua werken, het was 200% of niks. Bij mijn eerste baas ben ik door alle omstandigheden vastgelopen, maar met name het werk wat ik moest doen. Ik zat uitgeleend bij een machinebouwer in Belgiƫ waarvan de chef daar dezelfde trekken had als mijn vader, wat mij zo erg triggerde en op slot zette dat ik totaal dichtsloeg en mijn werk amper meer kon doen. Helaas wist ik toen niet hoe en wat, en de problemen daarmee met werk hebben uiteindelijk mijn baan gekost.

Daarna ben ik begonnen bij een bedrijf in Eindhoven, onder leiding van de oud directeur een bedrijf waar ik mijn ei kwijt kon en altijd veel en hard heb gewerkt, in het begin als projectmonteur tot later test engineer. Dat ging goed, tot een project waar ik als test engineer gevraagd werd om service te doen bij klanten, commisioning en zo verder. Prachtig werk, iets waar ik voor de volle 200% voor ging met super resultaten met gevolg, iets waar de nieuwe directeur ook mee in zijn nopjes was.

Tot februari 2017, na 3 maanden service ben ik thuisgekomen en is mijn lichaam er letterlijk mee gestopt. In die 2 weken vakantie heb ik eigenlijk alleen maar geslapen, en terugkijkende met een hele bak aan burn out klachten, waar ook door het werk totaal niet naar gekeken is.

Dat is de moeilijkste tijd geweest, niet weten wat er is, werk lukt niet zoals je wilt, je geheugen laat je in de steek, vermoeid, overprikkeld, collega’s die zich tegen je werken, leidinggevende die van hun problemen jouw problemen maken, en uiteindelijk ondanks alle gesprekken niemand vanuit de directie of management die er ook maar iets van af wist. Sterker mijn chef/manager heeft een aantal dingen tegen mij gebruikt in eigen voordeel. Mensen om mij heen die riepen dat ik veranderde in negatieve zin, frustraties en emoties die naar boven kwamen waar ik totaal niks mee kon en geen controle meer over had, etc.

Gelukkig ben ik na de zomer gedeeltelijk teruggeplaatst naar Eindhoven, een periode waarin ik iets meer tot zinnen ben gekomen, en mede door druk van mijn moeder en een goeie vriend van mij de beslissing heb genomen om bij een bedrijf hier in de buurt te gaan beginnen. Die hadden mij benaderd voor een functie in de panelenbouw, juiste moment. En aldaar had een collega met eigen ervaring met burn-out direct al dat er iets niet goed zat. Die heeft mij uiteindelijk de stap laten zetten naar hulp, en naar uiteindelijke gespecialiseerde hulp.

Nu op moment van schrijven zit ik aan de start van een jarenlang traject van verschillende therapieƫn, gedrags- en traumatherapie om mee te beginnen, maar gezien mijn waslijst aan problemen zal het daar niet bij stoppen. Even los van angststoornissen en die zaken, belangrijkste is om jezelf weer te leren kennen, wie ben je nu zelf, wat zijn jouw kwaliteiten en talenten, waar sta je nu, waar wil je heen, maar ook het stukje emotioneel, relaties, gevoelens. Allemaal dingen die totaal afgesloten zijn geweest, de bunker die je om je heen bouwt als bescherming.
Zoals je kan lezen wordt mijn leven aardig beperkt, bepaalde situaties of mensen kunnen mij triggeren waardoor ik meestal of helemaal dichtklap, of enorm sadistisch/sarcastisch word. Het stukje emotioneel lees je niks over, dat klopt, dat is er ook niet, ik kan geen relaties aan gaan, van iemand houden, ik kan niet eens van mijzelf houden.

Ik heb een aantal vrienden, maar in het algemeen is het heel lastig om relaties aan te gaan. Contact maken met mensen is makkelijk, het masker van de vrolijke goedlachse jongen werkt altijd wel, maar het onderhouden dat kan ik niet. Of als ik een keer iets laat doorschemeren, of zoals vroeger een beetje begin te praten, dan neemt men afstand. Ik heb moeten leren praten, als binnenvetter is dat erg lastig maar dat is iets wat ik wel heb geleerd, maar helaas werkt dat tegen je. Mensen kunnen er niet mee om gaan, schrikken ervan af, en dat is zeker met de stempel PTSS. Je bent dan toch die jongen met… Je kan beter je been breken dan dit, het is niet zichtbaar, als je een zwarte/depressieve dag hebt, of een dag dat je je totaal niet kan concentreren, of een dag dat niks lukt en je met alles en nog wat in gevecht zit, niemand begrijpt dat. En daarom dit verhaal.

Als afsluiter, een kerstkaart die ik december 2013 heb verstuurd, na aanhoudende brieven omdat hij nog steeds in de gedachte zat dat hij mij kon vormen, ik leek zoveel op hem.

Reageren is niet mogelijk.